بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیْم
"Намоз — танҳо иҷрои як фарз нест, балки лаҳзаи дидори махлуқ бо Холиқ ва ягона паноҳгоҳ аз изтиробҳои дунёи имрӯза аст. Дар ин бахш аз силсиламақолаҳои «Фиқҳи Ҳанафӣ бо забони содда», мо дар бораи он суҳбат мекунем, ки чӣ гуна намоз метавонад ҳаёти маънавии моро тағйир диҳад ва ба қалбҳо оромиши гумшударо баргардонад. Биёед якҷоя моҳияти ин ибодати бузургро дарк намоем."
Аз ҳарфи Қуръон то амали мӯъмин
"Оё медонед, ки чаро қироати Қуръон ҳеҷ гоҳ малоловар намешавад? Ва чаро Худованд моро дар ин дунё «беҳуда» раҳо накардааст? Дар ин дарси видеоӣ (ё аудиоӣ) мо сафари маънавии худро аз тафсири сураи «Набаъ» оғоз мекунем. Мо на танҳо маънои луғавии оятҳо, балки паёми амалии Аллоҳро барои зиндагии имрӯзаамон меомӯзем. Аз эъҷози балоғатии каломи ваҳй то ҳукмҳои сураи «Ҳуҷурот» дар бораи ғайбат, бадгумонӣ ва бародарии имонӣ — ин дарс посух ба саволи асосии ҳар як мусулмон аст: Худованд аз ман чӣ мехоҳад? Бо мо ҳамроҳ шавед ва зиндагии худро бо нури фаҳмиши Қуръон равшан созед."
Дар поён мухтасари ба шакли навишта ва пурра ба шакли садо тақдим мегардад...>>>>>
«Шинохти аҳкоми шаръӣ дар мавриди покӣ ва ибодат барои ҳар як зани мусалмон зарур ва воҷиб аст. Дар дини мубини Ислом масоили марбут ба ҳайз, нифос ва истиҳоза на танҳо ҷанбаи тиббӣ, балки аҳамияти бузурги ибодатӣ доранд, зеро дурустии намоз, рӯза ва дигар амалҳои динӣ ба онҳо вобаста аст. Дар ин мақола мо кӯшиш кардем, ки муҳимтарин аҳкоми фиқҳи Ҳанафиро дар ин бора бо забони содда ва оммафаҳм барои шумо шарҳ диҳем, то дар иҷрои вазифаҳои динии худ дучори душворӣ нагардед.»
«БО ХУДОВАНД ЧӢ ГУНА МУНОСИБАТ МЕНАМОӢ, ВАҚТЕ БА ХОНААШ ДОХИЛ ШУДӢ?
«Оё боре ҳис кардаед, ки чаро баъзеҳо дар масҷид оромиши аҷибе меёбанд, вале барои баъзеи дигар намоз танҳо як одати хушк аст? Масҷид танҳо як бинои хиштин нест — он ягона паноҳгоҳи рӯҳ дар дунёи пур аз изтироби мост. Дар ин мақола мо асрори меҳмониро дар назди Холиқи коинот боз мекунем. Биёед бифаҳмем, ки чӣ гуна метавон ворид шудан ба масҷидро аз як амали оддӣ ба як парвози руҳонӣ табдил дод ва чаро Худованд маҳз шуморо барои ин дидор интихоб кардааст...»
"Шакли пурраи ин мақоларо бо тафсилоти бештар (46 дақиқа) метавонед дар охири саҳифа гӯш кунед."
Гӯш кардани шакли пурраи мақола
НИГОҲИ НАВЕ БА СИРАТИ РАСУЛУЛЛОҲ (С)
Сирати Паёмбар ﷺ танҳо таърих нест, балки манҳаҷи зиндагӣ аст. Дар ин мақола мо меомӯзем, ки чӣ гуна бо "Фиқҳи авлавиятҳо" ва "Ҳақиқати бандагӣ" ҳар як лаҳзаи ҳаёти оилавӣ — аз хидмати волидайн то тарбияи фарзандро — ба ибодати огоҳона ва сармояи охират табдил диҳем.
Ҳоло дар сомона 462 меҳмон ва ҳеҷ истифодабарандае нест