Ҳиммат баланд дор, ки мардони рӯзгор,

Аз ҳиммати баланд ба ҷое расидаанд.

Ҳалқаи чорум

Бисмиллоҳи-р-раҳмони-р-раҳим

 Бо Худованд чигуна муносибат менамоӣ, вақте Ӯ ғазаб кард?

Мо дар бораи раҳмату меҳрубонии Худованд сухан гуфта будем, ки чигуна ҳама ҷо ва ҳама чизро фаро гирифтааст. Бадаст овардани он ҳам ниҳоят осон будааст, вале ин барои касе аст, ки воқеан онро мехоста бошад. Аллоҳ таъоло дар бисёр маврид аз сифатҳояш зикр намуда, ки бештари онҳо нишондиҳандаи раҳмату шафқати Ӯ таъоло нисбат ба бандагонаш мебошад. Мехоҳад онҳо ба тарафи Ӯ бо шавқ биёянд ва гумкардаи худро пайдо намоянд. Вале Аллоҳи азза ва ҷалла танҳо ингуна номҳо ва сифатҳо надорад, балки бо вуҷуди ин ки Аллоҳ ҳалим (бурдбор), карим (саховатманду бузург), алим (доно) ва бар муъминон меҳрубону (раъуфу) раҳим аст, вақте ӯ таъоло ғазаб намуд, сифатҳои дигаре низ дорад, ки бар ғазабаш далолат мекунанд ва ғазаби Ӯ таъоло ниҳоят сахт аст. Аллоҳ таъоло мефармояд:

“Ҳамоно гирифтани қаҳромези Парвардигорат бисёр сахт аст”. 29/32.

Бисмиллоҳирраҳмонирраҳим

Алҳмаду лиллоҳи раббил оламин

Вассалоту вассалому ало Расулиллоҳ ва ало олиҳи ва саҳбиҳи аҷмаъин.

Ту бо кӣ ҳамнишини?

Ҳамду сано бод бар Худованде, ки барои маҳбубият ва дӯстии Худ беҳтарин бандаро интихоб мекунад, ва дилҳои онҳоро шабу рӯз ба итоат ва розигии Худ равона месозад.

Гувоҳӣ медиҳам, ки нест маъбуде ҷуз Аллоҳ, Ягона ва бе шарик аст, Он ки дилу чашмҳоро бармегардонад. Ва гувоҳӣ медиҳам, ки Муҳаммад (с) бандаи Ӯ ва Паёмбари баргузидаи Ӯст. Дуруд ва саломи бепоён бар ӯ, бар аҳли байти покаш, бар саҳобагони некӯяш — аз муҳоҷирону ансор — ва бар ҳамаи касоне, ки ба роҳи онон қадам гузошта, ба суннати онон пайравӣ мекунанд, то даме ки шаб торик ва рӯз равшан мегардад.

Аммо баъд: 

          «Мизони инсон дӯстонаш ҳастанд. Ба ман бигӯ, бо кӣ дӯстӣ мекунӣ, то ман бигӯям: ту кистӣ.»

Бисмиллоҳи-р-раҳмони-р-раҳим


Алҳамду лиллоҳи раббил оламин. Вассалоту вассалому ало Расулиллоҳ ва ало олиҳи ва саҳбиҳи ва ман волоҳ. 

Аммо баъд...

Суҳбат атрофи қиссаи Нуҳ алайҳиссалом ва он чӣ аз ин қиссаҳо метавон ибрат пайдо кард.

بسم الله الرحمن الرحيم

الحمد لله رب العالمين. والصلاة والسلام على رسول الله أشرف الأنبياء والمرسلين وعلى آله وصحبه أجمعين،

أما بعد...

Ояти муборак мефармояд:

أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلَىٰ قُلُوبٍ أَقْفَالُهَا. (Муҳаммад: 24)

«Оё дар Қуръон тадаббур намекунанд? Ё бар дилҳояшон қулфҳо зада шудааст?»

Ин оят нишон медиҳад, ки хониши танҳо кофӣ нест. Қуръон нозил нашудааст, ки танҳо тиловат шавад;

балки:

1.    Хондан — оғоз аст, дарро мекушояд.

2.    Тадаббур — ҳадафи аслӣ, нур бахшидани қалб аст.

3.    Амал — меваи Қуръон аст, ки бе он ҳеч арзише комил намешавад.

Пас аз маълум мегардад, ки Қуръон ба он нозил нашудааст, ки танҳо хонда шавад. Қуръонро бояд хонд, дар он тадаббур кард ва ба он амал намуд.