بسم الله الرحمن الرحيم
«أَعْظَمُ النَّاسِ ظُلْمًا لِصَاحِبِهِ الَّذِي يَرَاهُ عَلَى بَاطِلٍ يَخْسَرُ بِهِ آخِرَتَهُ، ثُمَّ يُجَامِلُهُ وَيَسْكُتُ حِفَاظًا عَلَى صَدَاقَتِهِ وَمَوَدَّتِهِ. بِئْسَ الْقَرِينُ!»
«Оё хомӯшии мо дар баробари хатои дӯстон ва наздикон нишони эҳтиром аст ё хиёнат? Бузургтарин зулм ин аст, ки касеро дӯст бидорем, аммо дар роҳи ботилу ҳалокати охираташ бо ӯ ҳамсадо шавем. Дар ин мақола мо дар мавзӯи "Дӯстии ҳақиқӣ ва масъулияти имонӣ" аз нигоҳи андеша ва тадуббари мӯшикофонаи муҳаққиқони қуръонӣ, ки бар асоси оятҳо ва ашъор суҳбат мубтанӣ мебошад, хоҳем сӯҳбат кард.»"Шакли пурраи ин сӯҳбатро бо тафсилоти бештар (14 дақиқа) метавонед дар охири саҳифа гӯш кунед."
Ин васиятномаи самимӣ ва пурҳикмат, ки дар заминаи таҷрибаи 58-солаи ҳаёт иншо шудааст, як дастуре барои ҳар як мусалмон ва хонаводаи муъмин мебошад. Дар ин навишта муаллиф аз муҳимияти тақвои ботинӣ, омӯзиши илми шаръӣ, ҳифзи амонат дар тарбияи фарзанд ва лаззати эҳсон дар муомила бо ҳамсар сухан меронад. Агар мехоҳед бидонед, ки чӣ гуна метавон имонро таҷдид кард, аз доми кибру ҳасад раҳо шуд ва ба «ҳусни хотима» даст ёфт, ин мақолаи сарнавиштсозро мутолиа намоед. Ин танҳо васият нест, балки роҳнамои саодат аз дунё то охират аст.
Мо ҳар рӯз бо одамони зиёд муомила мекунем, некӣ менамоем ва интизори эҳтиром ҳастем. Аммо чаро аксаран вақте қадрдониро намебинем, дилгиру ноумед мешавем? "Ширки пинҳон" чист ва чӣ гуна метавонад заҳматҳои чандинсолаи моро дар як лаҳза барбод диҳад? Дар ин мақола мо дар бораи лаззати ширин ва оромибахши ихлос, роҳҳои наҷот аз васвасаҳои шайтон ва мисоли ҳайратангези «Тоҷири бетабассум» суҳбат хоҳем кард. Ин навишта назари шуморо ба зиндагӣ комилан дигар намуда, кӯмак мекунад, ки амалҳоятонро танҳо барои Худо ва оромии худатон анҷом диҳед.